Η ιστορια της Λεσβου

Από τα ευρήματα που εντοπίστηκαν στο σπήλαιο του Αγ. Βαρθολομαίου φαίνεται ότι η Λέσβος κατοικούνταν πριν από το 3000 π.Χ.

Σύμφωνα με το μύθο πρώτος έποικος του νησιού ήταν ο Μάκαρας (ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο, όπως δηλώνει το όνομά του) με τις πέντε κόρες του: την Ίσσα, την Άντισσα, την Μυτιλάνα, την Αρίσβα, την Μήθυμνα και τους δυο του γιους: τον Έρεσσο και τον Κεδρόλαο.

Κύριοι κάτοικοι του νησιού φαίνεται να είναι οι Πελασγοί καθώς και οι Λέλεγες και Τυρρηνοί. Αργότερα πέρασαν στο νησί και άλλα φύλα όμως οι κύριοι έποικοι του νησιού μετά απ’ αυτούς είναι οι Αιολείς. Οι πρώτες πόλεις του νησιού είναι η Μυτιλήνη, η Μήθυμνα, η Αρίσβη, η Άντισσα και η Ερεσσός. Περίπου το 600 π.Χ. αναλαμβάνει την εξουσία ο Πιττακός ο Μυτιληναίος ένας από τους σοφούς της αρχαιότητας. Επί της δικής του εξουσίας αναπτύσσει η μεγάλη ποιήτρια Σαπφώ τις δραστηριότητές της και ανθίζει η ποίησή της. Περίπου ανάμεσα στο 300 με 150 π.Χ. δημιουργείται μεγάλη οικονομική άνθιση και ευμάρεια στο νησί.

Το 58 μ.Χ. επισκέπτεται το νησί ο Απ. Παύλος. Περίπου στον 9ο αιώνα μ.χ. κάνουν επιδρομή οι Σαρακηνοί. Το 10ο με 11ο αιώνα καταλαμβάνουν τη Λέσβο οι Τούρκοι απ΄ τους Βυζαντινούς οι οποίοι όμως αντεπιτίθενται και τους διώχνουν. Τον 12ο αιώνα κυριαρχούν στο νησί οι Ενετοί. Το 1225 με 1230 οι Βυζαντινοί καταλαμβάνουν ξανά το νησί. Περίπου το 1355 με 1360 οι Γατελούζοι φτάνουν στη Λέσβο, την οποία έχουν πάρει ως προίκα απ΄ τους Βυζαντινούς, μετά από το γάμο του Φραγκίσκου του Γατελούζου με τη βυζαντινή Μαρία Παλαιολόγου και εγκαινιάζεται μια πολύ καλή εποχή για το νησί. Υπάρχει άνθιση του εμπορίου, των γραμμάτων και των τεχνών. Το 1462 ο Μωάμεθ ο πορθητής κυριεύει τη Λέσβο Την εποχή αυτή γεννιέται στον Παλαιόκηπο της Λέσβου από γονείς εξωμότες ο διαβόητος πειρατής Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα. Ακολουθεί μία πολλή δύσκολη περίοδος για το νησί με λεηλασίες από πειρατές και γενίτσαρους, παιδομαζώματα, υψηλή φορολογία και έτσι το νησί βυθίζεται στη φτώχια και την ανέχεια . Οι άκαρπες προσπάθειες των Ρώσων να καταλάβουν το νησί κατά το 1770-71 οδηγεί τη Λέσβο στα αντίποινα των Τούρκων οι οποίοι την πνίγουν στο αίμα. Η Λέσβος δεν επαναστατεί το 1821 αλλά το Μάιο του 1821 ο Παπανικολής πυρπολεί ένα τουρκικό δίκροτο στην Ερεσό με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να σφαγιάσουν τους κατοίκους της Μυτιλήνης. Σύμφωνα με την ντοπιολαλιά της Λέσβου η σφαγή ονομάστηκε το μεγάλο "τζουλούσι". Μετά το 1828 αναπτύσσεται σιγά - σιγά το εμπόριο και μέχρι το 1912 η Μυτιλήνη γνωρίζει και πάλι μεγάλη οικονομική ευμάρεια κυρίως λόγω της καλλιέργειας της ελιάς και του εμπορίου με τα Μικρασιατικά παράλια. Τότε χτίζονται εκκλησίες, γίνονται δρόμοι και κατασκευάζονται τα απίστευτης αρχιτεκτονικής και μεγάλου εσωτερικού πλούτου αρχοντικά της Λέσβου.

Το 1912 η Λέσβος απελευθερώνεται από τον ελληνικό στόλο και το πολυνικές καταδρομικό Αβέρωφ, με επικεφαλής τον ναύαρχο Κουντουριώτη.

Το 1922 φθάνουν στο νησί πάνω από 20000 άτομα πρόσφυγες απ' τη Μικρά Ασία οι οποίοι τονώνουν την οικονομία του νησιού με την εργατικότητά τους τις γνώσεις τους αλλά και την ανοιχτή νοοτροπία που είχαν αποκτήσει σε μία πολυπολιτισμική κοινωνία .

Το 1940 το νησί καταλαμβάνεται από τους Γερμανούς και αυτοστιγμής δημιουργούνται αντιστασιακοί θύλακες.

Μετά την απελευθέρωση δυστυχώς το νησί ταλαιπωρείται από όλα τα κακά της εμφυλιακής σύρραξης. Είναι η εποχή που πολλά άτομα φεύγουν λόγω των οικονομικών συνθηκών που επικρατούσαν, και αναζητούν την τύχη τους στις μεγάλες πόλεις και στο εξωτερικό για να βοηθήσουν αργότερα σημαντικότατα την τοπική κοινωνία με το εισερχόμενο συνάλλαγμα.

Σιγά - σιγά η Λέσβος δέχεται όλες τις κοινωνικοοικονομικές αλλαγές και εξελίξεις που την οδήγησαν στη σημερινή της θέση και κατάσταση.